Blog

O ψυχίατρος Σπύρος Κλείσας μας μιλάει για την Νευρογενή Βουλιμία

Γράφει ο
Η εμφάνιση της βουλιμίας είναι στο 0,5-1,5% του πληθυσμού για διάστημα ενός έτους. Τυπικά η έναρξη της διαταραχής είναι στην εφηβεία η στην αρχή της ενήλικης ζωής. Το επεισόδιο υπερφαγίας τυπικά παρουσιάζει έναρξη κατά τη διάρκεια δίαιτας. Η βίωση πολλαπλών στρεσογόνων γεγονότων επίσης μπορεί να σηματοδοτήσει την έναρξη της βουλιμίας. Η διαταραχή της πρόσληψης τροφής μπορεί να διαρκέσει τουλάχιστον για διάστημα αρκετών ετών. Η βουλιμία παρουσιάζει αυξημένο κίνδυνο θνητότητας που μπορεί να είναι κοντά στο 2% ανά δεκαετία.
Χαρακτηριστικά
 
Τα τρία βασικά χαρακτηριστικά της νευρογενούς βουλιμίας είναι τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας, οι επαναλαμβανόμενες ακατάλληλες αντισταθμιστικές συμπεριφορές με σκοπό την πρόληψη της αύξησης του σωματικού βάρους και αυτοαξιολόγηση που επηρεάζεται σημαντικά από το σχήμα και το βάρος του σώματος. Τα επεισόδια είναι συχνότερα του ενός ανά εβδομάδα και διαρκούν για σημαντικό χρονικό διάστημα, π.χ περισσότερο από τρεις μήνες.
 
Το επεισόδιο υπερφαγίας ορίζεται ως η κατανάλωση σε μία διακριτή χρονική περίοδο μίας ποσότητας φαγητού η οποία είναι οπωσδήποτε μεγαλύτερη από αυτή που θα έτρωγαν τα περισσότερα άτομα σε αντίστοιχη χρονική περίοδο κάτω από τις ίδιες συνθήκες. Οι συνθήκες όπου συμβαίνει αυτό μπορεί να επηρεάσουν την κρίση του αν η πρόσληψη είναι υπερβολική ή όχι. Για παράδειγμα η ποσότητα του φαγητού που μπορεί να θεωρείται υπερβολική για ένα τυπικό γεύμα μπορεί να είναι αποδεκτή ως ποσότητα φαγητού σε μία εορτή ή σε ένα γεύμα διακοπών. Η διακριτή χρονική περίοδος συνήθως είναι μικρότερη των δύο ωρών. Ένα μοναδικό επεισόδιο υπερφαγίας δεν είναι απαραίτητο να συμβαίνει μόνο σε ένα εντοπισμένο περιβάλλον. Για παράδειγμα ένα άτομο μπορεί να ξεκινήσει την υπερφαγία σε ένα εστιατόριο και να τη συνεχίσει στο σπίτι.
 
Το συνεχές “τσιμπολόγημα” μικρών ποσοτήτων φαγητού κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν θεωρείται υπερφαγία. Μαζί με τη λήψη υπερβολικών ποσοτήτων φαγητού απαραίτητη στην υπερφαγία είναι και η αίσθηση της απώλειας ελέγχου. Τέτοια ένδειξη είναι η αδυναμία διακοπής της υπερφαγίας. Ο τύπος του φαγητού που καταναλώνεται τυπικά ποικίλλει και είναι διαφορετικός για κάθε άτομο. Συνήθως δεν διαφαίνεται κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο αναπλήρωσης ενός θρεπτικού συστατικού με την υπερφαγία. Μία παρατήρηση είναι ότι τείνουν να καταναλώνονται τροφές που υπό κανονικές συνθήκες θα αποφεύγονταν.
 
Τα άτομα με νευρογενή βουλιμία τυπικά ντρέπονται για τα προβλήματα τους και τυπικά επίσης προσπαθούν να τα καλύπτουν. Τα επεισόδια υπερφαγίας συνήθως συμβαίνουν εν κρυπτώ. Η υπερφαγία συνεχίζεται έως ότου το άτομο να αισθανθεί υπέρπληρες νιώθοντας ακόμη και πόνο, με το πιο συχνό αποτέλεσμα είναι αρνητικό συναίσθημα. Άλλοι παράγοντες που πυροδοτούν τέτοιες καταστάσεις είναι διαπροσωπικοί ψυχοπιεστικοί παράγοντες, διαιτητικός περιορισμός, αίσθημα απώλειας ενδιαφέροντος, αρνητικά συναισθήματα σχετικά με το σχήμα του σώματος, το βάρος και το φαγητό.  Άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό της βουλιμίας είναι η επαναλαμβανόμενη χρήση ακατάλληλων αντισταθμιστικών συμπεριφορών. Ο έμετος που είναι η συχνότερη από αυτές τις συμπεριφορές, έρχεται να ανακουφίσει το άτομο και πολλές φορές εξελίσσεται ο ίδιος σε στόχο. Δηλαδή το άτομο τρώει έως ότου κάνει έμετο ή κάνει έμετο ακόμα και με μικρές ποσότητες φαγητού. Τα άτομα πολλές φορές μπορεί να χρησιμοποιούν υποβοηθούμενες τεχνικές έμετου, όπως είναι η χρήση δακτύλων στο στόμα, σιροπιών που προκαλούν έμετο, τη χρήση διουρητικών ή προκινητικών του εντέρου. Άλλες φορές χρησιμοποιούν υποκλυσμούς ή λαμβάνουν θυρεοειδική ορμόνη για να απολέσουν βάρος. Κάποιες φορές μπορεί να γυμνάζονται υπερβολικά ή εφόσον παρουσιάζουν σακχαρώδη διαβήτη να λαμβάνουν μικρότερη δόση ινσουλίνης προκειμένου να προλαμβάνουν την εναπόθεση λίπους.
 
Τα άτομα με νευρογενή βουλιμία δείχνουν υπερβολική έμφαση στο σχήμα του σώματος ή στο βάρος τους κατά την αυτοκριτική τους και αυτοί οι παράγοντες είναι εξαιρετικά σημαντικοί για την αυτοεκτίμηση τους. Οι βουλιμικοί μπορεί να μοιάζουν πολύ με τους ανορεξικούς στο φόβο της αύξησης του βάρους.
 
Τα άτομα με βουλιμία τυπικά είναι εντός του εύρους του φυσιολογικού ή ελαφρά υπέρβαροι με βάση το BMI (ΒΜΙ >18,5 και <30 για ενήλικες). Ανάμεσα στα επεισόδια υπερφαγίας συνήθως περιορίζουν την θερμιδική πρόσληψη, αποφεύγοντας ταυτόχρονα τροφές οι οποίες πιστεύουν ότι μπορεί να πυροδοτούν επεισόδια υπερφαγίας. Συχνά παρουσιάζουν διαταραχές της έμμηνου ρύσεως αν είναι γυναίκες, χωρίς να είναι σαφές αν ενοχοποιείται γι’ αυτό έλλειμμα θρεπτικών συστατικών η σημαντική αυξομοίωση του βάρους ή το υπερβολικό άγχος. Η διαταραχή των ηλεκτρολυτών που προκύπτει από τις καθαρτικές συμπεριφορές μπορεί να είναι κάποιες φορές σημαντική.
 
 

Δείτε επίσης

Το καλάθι είναι άδειο